Chapter 17

Czy zawsze gdy zaczyna sie coś układać to coś musi się pieprzyć? Myśląc że będzie już wszystko jak najlepiej, wtedy szanse na szczęście maleją i rosną na to by wszystko się spieprzyło. Dlaczego w życiu nie może być tak jak w bajkach dla dzieci? Miłość jest od pierwszego wejrzenia, gdy to książę na białym rumaku bierze księżniczkę z wieży w której jest uwięziona. Potem jest ślub, dzieci i inne duperelki. Dlaczego w bajce na jedno pstryknięcie masz wszystko czego zapragniesz? Poleci jedna łza zjawia się wróżka i spełnia życzenia. Dlaczego tak nie może być w normalnym życiu? Ahh to wszystko jest do dupy. 
Harry przytulił mnie mocniej i pogłaskał po włosach. Wytarłam łzy z policzków i całą swoją siłą przycisnęłam loczka do swojego ciała.
- Dlaczego ... ja? - spytałam szlochając i zaciągając nosem. Ostre perfumy Harry'ego drażniły wnętrze moich nozdrzy.
- Csiii ... - Harry pocałował mnie w czoło i zaniósł do salonu na łóżko.  Przykrył kocem i usiadł na podłodze obok mnie. Po chwili zasnęłam.

*Harry's pov
Czy to możliwe, że to wszystko sprawa John'a? Możliwe. On taki jest. Nie mogę mu na to pozwolić ale też nie mogę mu tego zabronić, bo cało z tego nie wyjdę. Spytać? Hmm, nie zaszkodzi. Chociaż może. John z pozoru wygląda na normalnego faceta. Gdyby ktoś go zobaczył na ulicy? Pff. Nic po prostu. normalny przechodzeń. W cztery oczy? Uważaj na słowa. 
Dom wypełnił głośny dzwonek do drzwi. Podbiegłem i otworzyłem.
- Hej, Harry. Co tam u cb i Emily? - spytała przekraczając próg domu brunetki. 
- Siema. - szepnąłem i zamknąłem za nią dom, ta spojrzała się na mnie i uśmiechnęła, a ja przewracając oczami zaprosiłem ją do salonu. 
- Oo, śpi. - oznajmiła, opadając całym swoim ciężarem na fotel. A no tak, zapomniałem. Przyszła Anabeth. Długonoga pięknośc z blond włosami.
- Wiesz, zauważyłem. - odpowiedziałem i usiadłem na to samo miejsce co wcześniej. 
- Zmęczyłam się. - oznajmiła patrząc na brunetkę. Moją brunetkę. Spojrzałem na nią i mimowlonie na mojej twarzy zagościł uśmiech. Pocałowałem ją w czoło i zwróciłem się do Anabeth.
- Czym niby? - zaśmiałem się a ta dała mi kuksańca w bok i oboje zaczęliśmy się śmiać. 
- Szukałam pracy i znalazłam. Prezenterka. To teraz mi pogratuluj. - oznajmiła i wyszczerzyła swoje białe zęby. 
- Chciałabyś. - powiedziałem i rzuciłem w nią poduszką. Oboje wybuchnęłiśmy głosnym śmiechem.
- Najbardziej rozpowszechniony program telewizyjny na caaaałym świecie, a w nim ładna blondynka jako prezenterka. - dziewczyna wypowiedziała te słowa z wielką gracją w głosie. Uśmiechnąłem się do niej lekko. Nie powiem, ładna to ona jest. Uśmiech ma śliczny. Nogi też. Włosy. Oczy. Figurę. Harry stop! Potrząsnąłem lekko i niewidocznie głową i wyrzuciłem z niej myśli o Anabeth. Przymknąłem oczy i w mojej głowie pojawił mi się obraz jak całuję sie z Emily. Pierwszy raz poczułem motylki w brzuchu. Stado. Uśmiechnąłem się i odruchowo spojrzałem w jej kireunku. W tym samym momencie, dziewczyna przekręciła się na drugi bok. 
- Gdzie mieszkasz? - spytałem Anabeth, a na jej twarzy zagościł lekki uśmieszek.
- W domu. - odpowiedziała i zaczęliśmy się śmiać. - A tak na serio to jak tu na skrzyżowaniu w prawo i czwarty dom. Wpadnij kiedyś. Na kawę. Herbatę. Ciastko. Z Emily. - rzekła i puściła mi oczko. 
- Może skorzystaaam. - przeciągnąć końcówkę wyrazu i poczułem jak Emily podnosi się z łóżka. 
- Harry? - spytała powoli otwierając jedno oko.
- Jasne, że tak. A spodziewałaś się kogoś? - spytałem i pocałowałem ją prosto w usta.

*Emily's pov
Otworyłam oczy i uśmiechnęłam się do Harry'ego. 
- Pójdę zrobić sobie herbatę. Chcesz? - spytała loczka, na co ten w odpowiedzi przytaknął.
- Okej. - szepnęłam i ruszyłam do kucni zaparzyć herbatę. Wstawiłam wodę i do kubków wrzuciłam po małej torebce. Chwilę potem gwizdek w czajniku zaczął piszczeć. Zalałam kubki do pełna. Posłodziłam i zaniosłam do salonu stawiajac na szkalny stolik. Spojrzałam na Harry'ego i kątem oka zauważyłam kogoś siedzącego na fotelu. Z wymalowanym zdziwieniem na twarzy spoglądałam to na Hazzę to na ... hmmm ... Anabeth. Bingo! Oboje wybuchnęli głośnym smiechem, a ja dalej stałam jak słup wpatrując się w nich.
- Ty. Kiedy tu przyszłaś? - spytałam kładąc na prawy bok i przekręcając głowę w odwrotną stronę. 
- Jak spałaś. - odwiedziała opanowując swój śmiech. Podrapałam się po karku i spojrzałam na Harry'ego. Ten pokiwał głową twierdząco.
- Okej. Nie pytam. - rzekłam i we trójkę zaczęliśmy się śmiać. 

***

Szliśmy ciemnymi uliczkami oświetlonego blaskiem księżyca Londynu. Napawaliśmy sie świeżym, brytyjskim powietrzem. W ciszy. Co chwila spoglądałam na mój cień przemierzający chodnik razem ze mną. Trzymałam jego rozgrzaną dłoń. A on moją. Po prostu. Trzymaliśmy się za ręce. Mijaliśmy lapmy, które oświetlały nam dalszą drogę. Drzewa, które machałay gałęziami i dawały lekki chłodny wiaterek. Szliśmy w ciszy i wdychaliśmy powietrze, które dawało nam życie. Kocham taki stan. Stan w którym nie musisz się o nic martwić. Stan w którym czujesz się biezpiecznie. Stan w któym wiesz, że dobrze robisz będąc z osobą którą kochasz w miejscu gdzie chcesz i powinnaś być. Stan w którym kochasz bezgranicznie i bezwarunkowo. 

Mimo, pomimo i wbrew.

-----------------------------------------

No to tak. Wiem, że krótki. Wiem.

Przepraszam <3

Kolejny dłuższy. Obiecuję :**

To tak:

BLOG ZOSTAJE I KONIEC KROPKA !!! <3 

Kto się cieszy komentarz tu pliis <3 

Do następnego <3

Dziękuję za 10 komentarzy. TERAZ PIĘĆ I NASTĘPNY <3 KCOAHM WAS WIEM ŻE DACIE RADĘ :***