Chapter I

Włożyłam ostatnią rzecz do swojej walizki i płynnym ruchem zasunęłam ją. Wzięłam ją do ręki i odłożyłam na duże łóżko stojące w moim przestrzennym pokoju. Rozejrzałam się po pomieszczeniu i westchnęłam. Mój dom. Mój pokój w którym się wychowywałam od dziecka. Po skończeniu osiemnastu lat spróbuję ten dom jakoś sprzedać albo zostawię go w razie mojego nagłego powrotu do Bradford. Jeszcze raz się rozejrzałam, a wokół mnie była pustka. Ten pokój odzwierciedlał moje serce. Pustka. Wzięłam do ręki walizkę i zniosłam ją na dół do przedpokoju. Postawiłam obok swojej gitary i reszty bagaży. Założyłam szary sweterek i obejrzałam się. Powoli ruszyłam w stronę salonu. Przejechałam palcem po skórzanej brązowej kanapie, po stoliku. Ruszyłam do kuchni. Podeszłam do szafek stojących na środku pomieszczenia. Usiadłam na blacie i wspominałam czasy spędzone z moją mamą. Zawsze gdy miałam złe chwile przychodziłam tu i siadałam na blacie. Mama wtedy wiedziała że coś się stało i przychodziła do mnie. Rozmawiałyśmy. Szczerze. Była moją najlepszą przyjaciółką. Kochałam ja jak siostrę, której nie mam. Zawsze polegałam tylko na niej.

Schowałam twarz w dłonie i zaczęłam płakać jak małe dziecko. Kiedyś gdy rodzice spytali mnie czy będę za nimi płakać, najpierw spytałam ich czy chcieliby żebym za nimi płakała. Wtedy oni odpowiedzieli, że woleliby żeby nie. Obiecałam.

Wytarłam oczy i usłyszałam dzwonek do drzwi. Ciocia. Zeskoczyłam z blatu i pobiegłam otworzyć drewnianą powłokę.

- Kochanie nie płacz. – gdy mnie zobaczyła od razu zamknęła mnie w uścisku. Wybuchłam jeszcze głośniejszym szlochem. Moczyłam jej koszulkę więc odsunęłam się i uśmiechnęłam.

- Płacze i uśmiecha się przez łzy. – powiedziała ciocia i chwyciła moją walizkę. Wzięłam do ręki dwie kolejne i gitarę.

Zamknęłam bagażnik i usiadłam na miejscu pasażera. Czekałam na ciocię która poszła pozamykać wszystkie drzwi w domu. Czekałam na nią ze łzami w oczach. Wzięłam do ręki róg swojej koszuli. Spojrzałam w stronę budynku i przeczesałam włosy palcami. Ułożyłam koszulę na spodniach i podciągnęłam nogi oplatając je rękami. Oparłam głowę na kolanach i zaczęłam myśleć o tym jak to będzie w Londynie. Czy będę miała nowych przyjaciół czy może będę musiała uporać się z tym wszystkim sama. Chociaż wątpię, że będę rozmawiać z jakimiś ludźmi w tamtej szkole. Po śmierci rodziców nie odzywałam się nawet do swoich teraźniejszych przyjaciół. Wczoraj się z nimi pożegnałam spędzając z nimi cały dzień. Będę za nimi tęskniła. Może ciocia pozwoli mi zaprosić ich do siebie na weekend. Oni zastępują mi rodzeństwo.

Gdyby mama zaszła drugi raz w ciążę mogłaby nie przeżyć i wolała nie ryzykować.

Z zamyśleń wyrwała mnie ciocia wchodząca do auta.

- No to ruszamy? – spytała wkładając kluczyk do stacyjki.

- Ruszamy. – wyszeptałam prawie nie słyszalnie i ciocia zapaliła swoje czarne auto. Wyglądałam przez okno i zauważyłam że wyjeżdżamy z miasta. Wtedy mi się coś przypomniało.

- Ciociu przystań! – krzyknęłam odpinając swój pas.

- Po co? – spytała nie myśląc nawet o zatrzymaniu się.

- Przystań proszę cię! Muszę wrócić do domu! – krzyknęłam gdy ciocia zjechała na pobocze odpięłam swój pas i otworzyłam drzwi. – Zaraz wracam. – oznajmiłam i ruszyłam w stronę domu.  

---------------------------------------------------

No i jest rozdział pierwszy!! Myślę że Wam się podoba. Narazie taki krótki, ale następne będą już dłuższe.

OBIECUJĘ.

Jak myślicie po co Emily musiała wrócić do domu? 

Na kolejny rozdział musicie trochę poczekać ;** 

CZYTASZ = KOMENTUJESZ!!

Jeśli chcesz być informowany o kolejnych rozdziałach wpisuj się w komentarzu w zakładce 'INFORMOWANI'. :)