Prolog

Życie pisze różne scenariusze. Ja dostałam chyba najgorszy z najgorszych. Trzy tygodnie temu zmarli moi rodzice w wypadku samochodowym. Tata na miejscu, a mamę zabrali do szpitala w bardzo ciężkim stanie, która zmarła po kilku godzinach. Tamten dzień zapamiętam na długo.

Rodzice mieli wyjechać do pracy na późniejszą godzinę. Chciałam wyjść z przyjaciółkami na miasto na zakupy. Wtedy poprosiłam rodziców o trochę kasy, bo swoje kieszonkowe już wydałam. Nie chcieli mi dać tych cholernych pieniędzy i wtedy im wszystko wykrzyczałam. Że są najgorszymi rodzicami na świecie i że gdy tylko skończę osiemnaście lat wyprowadzę się od nich i już nigdy więcej mnie zobaczą.

A to ja nie zobaczyłam już więcej ich i to wcześniej. Teraz obwiniam siebie za to, że to moja wina że oni mieli ten wypadek, którego nie przeżyli. To moja wina. Nie powiedziałam im nawet jak bardzo ich kocham. Tęsknię za nimi. Bardzo. Przecież ich nie zobaczę już nigdy. Nigdy więcej się nie przytulę do swojej mamy. Nigdy więcej nie zapytam w co mam się ubrać. Nigdy więcej nie wypłaczę się w jej ramię. Nigdy więcej się z nią nie przywitam po powrocie ze szkoły. Nigdy więcej nie zjem jej obiadu. Nigdy. Nikt nie wie jak to jest stracić oboje rodziców i to w jeden dzień. W kilka godzin. W sekundę. Nikt.

Od tamtej pory nie rozmawiam z nikim. Zamknęłam się w sobie i cały dzień spędzam na siedzeniu w pokoju i graniu na gitarze.

Jutro wyjeżdżam do cioci do Londynu. Tam z nią zamieszkam do póki nie znajdę sobie czegoś. Mieszkania, pracy. Pójdę do tamtejszej szkoły i może wszystko się ułoży. Ale nigdy nie będzie tak samo jak wcześniej. Nigdy.

-----------------------------------------------------------------------

No i mamy PROLOG. I jak podoba się? 

Piszcie co i jak mam zmienić. 

A pierwszy rozdział pojawi się jeszcze w tym tygodniu. 

CZYTASZ = KOMENTUJESZ !!!