Chapter 7

Biegłam nieznanymi mi uliczkami Londynu. Wpadłam w kałuże i dopiero wtedy przypomniało mi się, że buty trzymam w ręku. Włożyłam je na i tak już mokre stopy i usiadłam na ławce w jakimś parku. Wzięłam kilka głębokich wdechów i gdy zobaczyłam biegnącego mężczyznę, ruszyłam wywalając się przy tym z hukiem. Ja to zawsze muszę coś spierdolić. Wybiegłam z parku i poczułam na sobie zimne krople deszczu. Jeszcze tego brakowało. Związałam włosy w niesfornego koka i biegłam dalej. Nagle wpadłam na jakiegoś chłopaka.

- Kurwa! Co jest?! – krzyknął. Wtedy to się przestraszyłam. Nie dość że goni mnie jakiś chory koleś, to jeszcze teraz ten ćpun.

- Nic .. Przepra .. szam. – wysapałam i chciałam się odwrócić, ale ten złapał mnie za nadgarstek. Cholera. No to jestem w dupie.

- Emily? – spytał. Że co? Ze strachu pokiwałam tylko głową. Było ciemno więc raczej nic nie widział.

- Czemu biegniesz? Wracaj do domu. Chora będziesz. – Pfff. I że on się o mnie martwi?

- Nie będę. – wyplułam i wyrwałam rękę z jego wielkiej dłoni, a przynajmniej próbowałam.

- Czemu. Biegniesz. Hmm?? – powiedział i spojrzał mi prosto w oczy, a ja odwróciłam wzrok szukając jakiegoś punktu zaczepienia.

- Emily. Co jest? Powiedz. – Nie no uległam.

- Właśnie nie wiem do końca o co chodzi. Weszłam do domu, a tam zastałam jakiś trzech kolesi którzy trzymali moją ciocię, a ta kazała mi uciekać. Więc uciekłam. – oznajmiłam i zaczesałam grzywkę do tyłu, z której ciekły litry wody.

- Kurwa. Podaj mi adres! – krzyknął, a ja mu podałam ulicę i numer domu. Ja pieprze. Po co?! Odwróciłam się, a ten złapał mnie za ramię i odwrócił twarzą do siebie. Nasze twarze dzieliła niebezpieczna odległość.

- Co? – spytałam i spojrzałam w jego zielone oczy. Przysunął się do mnie i nasze usta dzieliły tylko milimetry. Złączył swoje wargi z moimi ustami i puścił mnie, a sam odwrócił się i pobiegł w stronę domu mojej cioci.

- Lou! Niall! Zaopiekujcie się nią!! – krzyknął i zniknął za drzewami.

***

Weszłam z chłopakami do ich domu i dopiero wtedy zobaczyłam ich twarze.

- Louis. – przywitał się ze mną brunet i wyciągnął rękę ku mnie. Uścisnęłam jego dłoń i ściągnęłam bluzę wieszając ją na wieszaku w przedpokoju.

- Hej . Niall? – spytałam patrząc na blondyna, którego spotkałam dzień a może dwa? wcześniej.

- Tak, tak. Hej Emily. – powiedział i ruszył do salonu, a ja z Louis’em za nim.

- To wy się znacie? – spytał latając po mnie wzrokiem góra dół.

- Tak, to znaczy nie, to znaczy … nieważne. Wpadł na mnie w sklepie. – powiedziałam przewracając oczami.

- Aha no to nieźle. – prychnął i usiadł na fotelu wypijając piwo mulata.

- Siema chłopaki. – usłyszałam za sobą znajomy mi damski głos. Odwróciłam się i ujrzałam tam sylwetkę nie kogo innego jak Eve.

- Emm .. hej? – przywitałam się z nią niepewnie, a ta ominęła mnie i podeszła do chłopaka z ciemną karnacją.

- Oo, a tak w ogóle to jest Zayn, a to Eve. – przedstawił nas sobie Lou i dalej sączył alkohol. Ja dalej stałam za kanapą na której usiadł Niall, oparta o oparcie. Kurwa, nogi mnie bolą. Siądę. Może mnie nie zabiją. Usiadłam obok blondyna i uśmiechnęłam się do niego ciepło, a ten odpowiedział mi tym samym.

*Harry’s pov.

Wpadłem do jej domu i podbiegłem do pierwszego mężczyzny który trzymał ciocię Emily.

- Puść ją albo pożałujesz. – syknąłem patrząc na tą zmarnowaną kobietę, która ledwo co oddychała.

- Chyba kpisz. – koleś zaśmiał się głośno patrząc na mnie tymi swoimi obleśnymi oczyskami.

- Hmm… doprawdy? Coś mi się nie wydaje. – wyplułem to z jadem w głosie, a po chwili moja pięść była na jego twarzy. Hmm… twarzy? Chyba mordzie. Położyłem go na łopatki i usiadłem na jego biodrach. Zacząłem obkładać to pięściami po wszystkich częściach ciała. Podniosłem się i gdy byłem pewny, że się nie podniesie kopnąłem go w żebra, a ten zwinął się tylko z bólu.

- Nic pani nie jest? – spytałem podnosząc kobietę z ziemi.

- Uwa … - zaczęła, ale nie dokończyła po tym jak dostałem w głowę czymś twardym.

- Teraz ja zrobię to samo z tobą co ty z tamtym. – pokazał palcem na nieprzytomnego kolesia, którego przed sekundą pobiłem. Po chwili wizja mi się zamazała i czułem tylko ból w klatce piersiowej. Usłyszałem kroki, więc otworzyłem oczy i zauważyłem faceta stojącego do mnie tyłem. Pierwsza zasada: nie odkręcaj się tyłem to wroga. Skorzystałem z okazji i cicho podniosłem się z podłogi. Wziąłem do ręki coś ciężkiego nawet nie wiem co to jest i uderzyłem go w tył głowy. Spojrzałem na to coś w ręce i dopiero wtedy się skapnąłem że to był łom. Skąd on się tu do cholery wziął? Facet przewalił się na ziemię, spojrzałem na niego i ukucnąłem. Sprawdziłem puls. Cholera. Zabiłem dziada.

- Nie żyje? – spytała kobieta ochrypłym głosem z lekką paniką w głosie. Pokiwałem twierdząco głową i spojrzałem na jej reakcję. Nic. To się nazywa zero współczucia. Zresztą też mu nie współczuję, ale ja go ZABIŁEM.

- Pomogę Ci ukryć jego ciało jak chcesz. – oznajmiła z obojętnością w głosie.

- Nie, nie dziękuję. Poradzę sobie. Sprzątnę ich dwóch. – odpowiedziałem biorąc kolesia którego przed chwilą zabiłem przez ramię i poszedłem do samochodu. Rozejrzałem się i wsadziłem go do bagażnika. Poszedłem po drugiego i gdy sprawdziłem czy żyje i okazało się że jednak nie zrobiłem z nim to samo.

***

Gdy pomogłem już Holly i posprzątałem jej dom po całym zdarzeniu ruszyłem do swojego mieszkanka. Przystałem na podjeździe i wyszedłem z auta. Pokierowałem się w stronę drzwi i wślizgnąłem się do środka.

- Siema chłopcy! – krzyknąłem przekraczając próg domu. Usłyszałem kilka cichych powitań i gdy wieszałem swój płaszcz, zza futryny wyjrzała Emily.

- Jestem. – powiedziałem cicho i ściągnąłem buty.

- No to dobrze. Jak ciocia? – spytała opierając się o ścianę.

- Emm .. to była twoja ciocia? – spytałem przeczesując palcami swoje loki. Spojrzałem na nią ze zdziwieniem, a potem podszedłem do niej. No tak przecież mi mówiła, że oni trzymają jej ciocię. Ale ze mnie głupek. 

- Dobrze się czuje. Poszła spać. Dała mi kluczyki zapasowe abym ci przekazał bo się zamknęła w domu. – powiedziałem i wziąłem ją lekko za rękę, a ta powoli ją wyciągnęła z mojej dłoni.

- Dziękuję ci bardzo za wszystko, ale chyba się muszę zbierać. – oznajmiła schylając się po swoje buty.

- Nie ma za co. Nigdzie nie idziesz. Powiedziałem twojej cioci, że prześpisz się u mnie. – oznajmiłem z szerokim uśmiechem i pociągnąłem ją za sobą na górę. Za sobą usłyszałem piski i krzyki chłopaków typu: ‘dobrej nocy!’ ; ‘zmień łóżko, bo jest trochę twarde jak na tę noc!’. Emily wybuchła głośnym śmiechem i pokazała im środkowy palec, wypinając przy tym język.

- Uu od tej strony to cię nie znałem. – powiedziałem i puściłem jej oczko.

- No to poznałeś. – oznajmiła i ruszyła do przodu po schodach. Zaczepiła o ostatni schodek i znowu zaczęła się śmiać, a ja z nią.

- Zapraszam w moje skromne progi. – otworzyłem drzwi do swojej sypialni zapraszając ją gestem ręki do środka.

- Dziękuję. – powiedziała i weszła do środka.

- Ej Emily. Może chcesz wziąć prysznic, bo wiesz jesteś trochę mokra. – powiedziałem drapiąc się po głowie.

- Nie mam ubrań. Chyba, że Holly dała ci jakieś. – powiedziała siadając na plastikowym krześle.

- Nie. Nie dała. Dlaczego usiadłaś na tym twardym krzesełku? – spytałem podchodząc do swojej garderoby.

- Bo z tego wodę zetrzesz z pościeli czy z dywanu nie. – odpowiedziała przyglądając mi się uważnie. Wyciągnąłem z niej najmniejsze spodenki jakie miałem i swoją białą koszulkę. Podałem rzeczy Emily i uśmiechnąłem się do niej.

- Tam jest łazienka. – pokazałem palcem za drzwi, a ona śledziła uważnie każdy mój ruch. Spojrzała na ubrania trzymane na dłoni, a potem na mnie. Podniosła jedną brew i prychnęła.

- Hmm … no dziękuję. – oznajmiła powstrzymując przy tym śmiech.

- Drzwi na wproś jak wychodzisz. – oznajmiłem pomijając jej słowa. Wstała i poszła do łazienki ogarnąć się trochę. Zszedłem na dół żeby zrobić coś do jedzenia. Na pewno jest głodna.

- Uuuuuuu. Szybki numerek? – sypnął bez namysłu Zayn i razem z Eve wybuchnęli śmiechem, a reszta im zawtórowała. Pokazałem im środkowy palec i powtarzając gest brunetki, wypiąłem im język.

- Zobacz, nawet robi to co ona. Pff. – syknął Louis cały czas na mnie patrząc.

- Teraz to nie żyjesz! – krzyknąłem i podbiegłem do Lou. Zwaliłem go z kanapy na podłogę, a chwilę potem leżał już pode mną. Trzepnąłem go lekko po twarzy, a ten wrzasnął na cały dom i wszyscy parsknęliśmy śmiechem.

- Haaaaaryyyyyyyyyy!!! – usłyszałem głos Emily dochodzący z góry. Podniosłem się i podałem Louisowi dłoń, pomagając mu wstać. Pobiegłem na górę omijając co trzeci schodek i wpadłem do pokoju. Zobaczyłem dziewczynę jak stała na łóżku w moich ubraniach i wpatrywała się w jakiś punkt na podłodze przy mojej garderobie.

- Co jest? – spytałem patrząc tam gdzie ona. Albo jestem ślepy, albo na serio tam nic nie ma.

- Pająk. – pisnęła i spojrzała na mnie. – No rusz się i go zabij! – wrzasnęła na cały głos. Ściągnąłem buta i rzuciłem nim w małe zwierzątko, nie trafiając. 

- Aaaaaaaaaaa!! – Emily zaczęła piszczeć, a ja podbiegłem do niego i trzepnąłem go butem.

- Zabity. – powiedziałem wyszczerzając się. Spojrzałem na dziewczynę, a ta zeszła z łóżka i podeszła do lusterka w celu poprawienia włosów. Wziąłem pająka za jedną z jego długich nóżek i podszedłem do nastolatki. Ona tylko się do mnie uśmiechnęła widząc moje odbicie w lustrze.

- Dziękuję. – oznajmiła i przypięła spinkę na swoje włosy, a ja nadal tłumiłem w sobie śmiech.

- Ej. Odwróć się. – powiedziałem i w tym czasie gdy ona odkręcała się ku mnie, podniosłem pająka do góry.

- Aaaaaaaaaaaaaaaaa! – zaczęła piszczeć i wyminęła mnie wybiegając z mojego pokoju.

*Emily’s pov

Obejrzałam się czy za mną nie biegnie. No nie. Przyspieszyłam i skręciłam wprost na schody. Zbiegałam z nich omijając co któryś stopień z kolei, a Harry nadal za mną biegł.

- Haryyy! Weż go ode mnieeee! – piszczałam nadal biegnąc. Wszyscy wyszli na korytarz i patrzyli na nas jak na jakiś debili ze szpitala psychiatrycznego. Biegłam wzdłuż kuchni, obejrzałam się i przystałam upewniając się, że chłopaka za mną nie ma. Postawiłam krok przed siebie i nagle Harry wyskoczył zza ściany trzymając tego ohydnego ‘stwora’ w dłoni. Znowu zaczęłam piszczeć a chłopaki razem z Eve zaczęli się śmiać w niebo głosy. Biegłam przed siebie, gdy ledwo przede mną wyskoczył blondyn z otwartymi ramionami. Biegłam za szybko aby w ostatniej chwili zahamować i wpadłam wprost w jego ręce, a on zamknął je na moich plecach. Popatrzyłam na niego i obje zaczęliśmy się śmiać.

*Harry’s pov

Albo on ją w tej chwili puści, albo zaraz będzie leżał i zwijał się z bólu. Wyrzuciłem pająka przed siebie i podszedłem do Niall’a stojącego z Emily.

- No dobra już koniec tego. Niall puść ją. Chodź dziewczyno coś zjesz, bo pewnie jesteś strasznie głodna. – oznajmiłem i wyciągnąłem ją z jego ramion. Weszliśmy do kuchni, a gdy upewniłem się że nikt tu nie stoi usiadłem obok dziewczyny na krześle.

- No to na co masz ochotę? – spytałem cały czas ją obserwując. Emily poniosła głowę i myśląc na co ma ochotę, przymrużyła oczy.

- Hmmm … NA CIEBIE!! – krzyknęła wskakując na mnie i całując zachłannie. Nie powiem podoba mi się to. Usłyszałem szeptanie, a potem wszyscy zaczęli klaskać. Emily zeszła ze mnie i spojrzała na nich.

- A wy co?! Nudzi Wam się? Już do salonu. Won!! – krzyknęła i zaczęła się śmiać, a reszta poszła do salonu.

- A tak na serio to zjadłabym jajecznicę. – powiedziała podchodząc do mnie. – Tylko szybko. – szepnęła mi do ucha i usiadła na blacie.

- Smacznego. – powiedziałem stawiając obok niej talerz z jajecznicą.

- A dziękuję, dziękuję. – odpowiedziała i zaczęła jeść przygotowane przeze mnie danie. – Takiej pysznej jajecznicy to ja jeszcze nie jadłam. – oznajmiła połykając pierwszy kęs.

- Chcesz coś do picia? – spytałem cały czas uważnie się jej przyglądając.

- Wody poproszę. – powiedziała i gdy postawiłem obok talerza szklankę wody, ta się do mnie uśmiechnęła. Wtedy zauważyłem jej słodkie dołeczki w kącikach ust. Studiowałem każdy, nawet najmniejszy szczegół jej idealnej cery. Włosy upięte w koczek dodawały jej uroku, a te oczy. Ahh… Jaka ona jest cudowna. Nie mogłem się jej oprzeć i po prostu złożyłem krótkiego całusa na jej policzku. Ona spojrzała na mnie i się uśmiechnęła.

- Dziękuję. Było pyszne. – powiedziała i jednym tchem wypiła całą zawartość wysokiej szklanki.

- Polecam się na przyszłość. - odpowiedziałem i odstawiłem naczynia do zmywarki. Podszedłem do dziewczyny i oplotłem jej talię, gdy ta szła w kierunku salonu.

- Harry. Nie jesteśmy parą. Więc lepiej by było gdybyś wziął tą rękę z mojej talii. Proszę? – oznajmiła, a ja sztucznie się uśmiechając cofnąłem ramię z jej ciała.

***

Dom wypełnił dzwonek do drzwi.

- Ja otworzę. – oznajmiłem i wstałem z kanapy. Swoje kroki skierowałem w stronę frontowych drzwi. Nacisnąłem klamkę i otworzyłem drewnianą powłokę.

- Hej Harruś! – krzyknęła długonoga blondynka stojąca w progu mojego domu. No to mam przerąbane. Brawo Harry, popierdoleńcu. 

----------------------------------------------------

No to jest SIÓDMY!! :D

I jak podoba się? Jak myślicie kim jest ta blondynka zawitająca w domu Harry'ego i reszty? 

Piszcie jeśli coś Wam isę nie podoba, postaram się to zmienić. 

Ten jest trochę długi, bo się rozpisałam troszkuu :)

Ale myśle że isę cieszycie :>

CZYTASZ = KOMENTUJESZ !!!